เห็นแก่เที่ยว พาไปสัมผัส “ช่องเย็น” ขึ้นเขาไปเจอทั้งหมอก ฝน ป่า แม้ทริปนี้ไม่มีฟ้าใส แต่มีธรรมชาติให้ดูทั้งวัน

แต่บางทีเสน่ห์ของการเดินทางหน้าฝนก็อยู่ตรงนี้เอง

เราไม่สามารถกำหนดทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนได้ สิ่งที่ทำได้คือเตรียมเสื้อกันฝน เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม แล้วปล่อยให้ธรรมชาติเป็นคนกำหนดภาพที่เราจะได้เห็น

เช้าวันต่อมา เราตื่นขึ้นท่ามกลางอากาศเย็น ก่อนออกเดินทางไปยัง “กิ่วกระทิง” เพื่อรอแสงแรกของวัน เบื้องหน้าคือแนวภูเขาที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ละอองสีขาวเคลื่อนตัวช้าๆ เหนือยอดไม้ บางช่วงเปิดให้เห็นผืนป่ากว้างใหญ่ ก่อนจะถูกหมอกกลืนหายไปอีกครั้ง

ไม่มีพระอาทิตย์ดวงโต ไม่มีแสงสีทองจัดจ้านอย่างภาพที่หลายคนคุ้นเคย มีเพียงแสงเช้าจางๆ ที่ลอดผ่านเมฆฝนลงมา

แต่สำหรับฤดูนี้ แค่นั้นก็สวยมากพอแล้ว

ช่วงเย็น เราเปลี่ยนมารอแสงสุดท้ายกันที่ “โมโกจูน้อย” จุดชมวิวที่มองออกไปเห็นแนวเทือกเขาทอดตัวอยู่ไกลสุดสายตา เมฆฝนยังคงเคลื่อนตัวเหนือภูเขา แสงเย็นปรากฏขึ้นเพียงช่วงสั้นๆ ก่อนค่อยๆ จางหาย และปล่อยให้ความมืดเข้ามาปกคลุมผืนป่า

หลังพระอาทิตย์ตก สิ่งที่ต้องลุ้นต่อคือคืนนี้เมฆจะเปิดหรือไม่

โชคดีที่ฝนหยุดลง

เมฆบางส่วนค่อยๆ เคลื่อนออกไป ท้องฟ้ามืดสนิทเริ่มเผยให้เห็นดวงดาวทีละดวง ก่อนจะเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เรานั่งอยู่หน้าเต็นท์ท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงผ้าเต็นท์สะบัดเบาๆ เป็นครั้งคราว ไม่มีแสงจากเมือง ไม่มีเสียงรถยนต์ มีเพียงภูเขา ป่า และท้องฟ้ากว้างอยู่ตรงหน้า

ค่ำคืนเช่นนี้ทำให้รู้ว่า การมาช่องเย็นในฤดูฝนอาจไม่ได้หมายถึงการตามหาท้องฟ้าใสตลอดทั้งวัน

บางครั้งเราต้องเดินทางผ่านสายฝน ต้องรอให้หมอกเคลื่อน ต้องยอมรับกับท้องฟ้าที่มืดครึ้ม และอาจต้องนั่งรอโดยไม่รู้ว่าจะได้เห็นอะไร

แต่เมื่อเมฆเปิดออกเพียงไม่กี่นาที เรากลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามีค่ามากกว่าที่คิด

ช่องเย็นในช่วงปลายฤดูฝนจึงไม่ใช่เพียงสถานที่สำหรับมากางเต็นท์ ชมหมอก หรือดูดาว หากเป็นการเดินทางที่ทำให้เราเรียนรู้ที่จะช้าลง รอคอย และปล่อยให้ธรรมชาติเลือกเองว่า วันนี้…ธรรมชาติอยากให้เราเห็นอะไร